MagGang.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์การใช้งานของคุณ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

แว่วเสียงการเวก (กั้งโกบ2)

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2564 - 21:30 น.
AA 5

แว่วเสียงการเวก

(กั้งโกบ2)

หมู่บ้านที่เคยเงียบสงบ อยู่กันอย่างปกติสุข ต้องเผชิญหน้ากับความน่ากลัวอีกครั้ง เมื่อมีคนรุกล้ำเขตหวงห้าม

ในตอนเช้าตรู่ของวันใหม่ ไอ้ไม้กับไอ้ใจคู่บัดดี้ ขี่มอไซด์ไปตามถนน จนฝุ่นตลบ ดูท่าทั้งคู่เหมือนเร่งรีบกับจุดประสงค์บางอย่างที่สำคัญยิ่ง มอไซด์ทั้งคู่ลัดเลาะไปตามถนนที่คดเคี้ยวเลี้ยวไปมา ในดงไม้ที่ท้ายหมู่บ้าน ลึกเข้าไปจนสุดทาง แมกไม้น้อยใหญ่เป็นอุปสรรคกับมอไซด์ คราวนี้ไอ้ไม้กับไอ้ใจต้องจำใจเดินเข้าไปแทน

เดินไปจนขาล้า ทั้งคู่หยุดกึก เพราะภาพตรงหน้าบ่งบอกว่า นี่แหละคือจุดหมาย ไอ้ไม้กับไอ้ใจไม่รอช้า หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเพื่อเป็นหลักฐานสำคัญ ภาพเวิ้งดงต้นลำดวน ที่ออกดอกบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นอ่อนๆเย็นรัญจวน กับสายลมหวิวๆที่พัดมาพอให้ใบไม้ไหวเบาๆแลดูวังเวงจนขนลุก ไอ้ไม้ชวนไอ้ใจเดินย่ำเข้าไปในกลางดง พลางชายตาแลตามพงหญ้า มีร่องรอยคนเดินเหยียบย่ำยาวเข้าไปถึงกลางดงลำดวน พร้อมกันมีรอยเผาไหม้เป็นวงล้อมรอบ มีท่อนไม้ขนาดใหญ่ที่ไหม้ดำเป็นตอตะโก ถูกวางอยู่กึ่งกลางวงล้อมของรอยไหม้นั้น ใกล้ๆกัน มีหลุมขนาดใหญ่ หากเทียบดูแล้วก็เท่ากับท่อนไม้นั่นพอดี จึงพอจะเดาได้ว่า ใครบางคนได้ขุดเอาท่อนไม้ขึ้นมาเผาทำลาย เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง ไอ้ไม้กับไอ้ใจได้แต่งวยงงกับภาระกิจที่ผู้ใหญ่บ้านรวมถึงคนในหมู่บ้านกลัวนักกลัวหนา มันก็แค่ดงต้นลำดวนธรรมดาๆไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวสักนิด จากนั้นทั้งคู่ก็เดินทางกลับออกจากป่า โดยหารู้ไม่ว่า ความน่ากลัวกำลังจะอุบัติขึ้นในอีกไม่ช้า

เวลาพลบค่ำมาเยือน ผู้ใหญ่ติซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านประจำหมู่บ้านผางิ้ว กำลังนั่งดูรูปที่ไอ้ไม้กับไอ้ใจส่งมาให้ พร้อมแสดงสีหน้าที่เป็นกังวลจนป้าสมผู้เป็นเมียทักขึ้น ผู้ใหญ่ติเปรยความกังวลออกมา ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในป่าลำดวน ต้องเป็นฝีมือของไอ้ลุงคนนั้นแน่ๆ ป้าสมทำหน้าครุ่นคิด ว่าลุงคนไหนกัน ผู้ใหญ่ติยื่นรูปในมือถือให้ป้าสมดู ป้าสมถึงบางอ้อทันที

ภาพชายวัย 30 ต้นๆ ผุดขึ้นมาในหัว

สมัยที่ป้าสมกับผู้ใหญ่ติอายุสิบห้าสิบหกกลายๆ ได้เคยรู้จักมักคุ้นกับชายคนนั้น รวมถึงสาวงามที่อพยพมา มียศเป็นถึงเชื้อจ้าว ผู้เป็นต้นเหตุของเรื่องราวอันน่าขนพองสยองเกล้าที่เกิดขึ้นในป่าลำดวน พอคิดดังนั้นป้าสมก็ทำท่าลูบแขนปอยๆ ผู้ใหญ่ติเสริมขึ้นอีกว่า “ไม่เป็นไรหรอก อย่ากลัวไปเลย เพราะคืนนี้มีเรื่องที่น่ากลัวกว่านี้รออยู่ พระธุดงค์รูปนั้นก็ไม่รู้ว่าท่านไปอยู่ที่ไหน คงไม่มีใครสะกดผีร้ายนั่นได้แน่ “

ป้าสมนึกในใจ ว่านี่คือคำปลอบใจหรือซ้ำเติมกันแน่

ดึกสงัด ชาวบ้านที่เหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวัน ต่างพากันหลับไหลกันหมด เหลือแต่ไอ้ไม้ยังจดจ่อจับเจ่าอยู่กับคำบอกเล่าของผู้ใหญ่ติ ที่สั่งให้มานอนที่วัด3วัน 3คืน พร้อมสั่งกำชับว่า ห้ามขานรับเสียงเรียกจากใครเด็ดขาด

ไอ้ไม้นึกในใจ ‘ถ้าอันตรายขนาดนั้น จะจ้างกูสองคนเข้าไปในดงลำดวนทำไมวะ สงสัยกลัวตาย เลยส่งพวกกูไปตายแทน’

ไอ้ไม้ทำท่าไม่สบอารมณ์กับเงินเยียวยา 5,000 ที่ได้รับมา มันชั่งไม่สมกับราคาที่ต้องแลกกับชะตาชีวิตของตัวเองเอาเสียเลย คิดแล้วก็นึกแค้นใจผู้ใหญ่ติ ที่หลอกให้ตนกับไอ้ใจเข้าไปในดงลำดวน โดยไม่บอกกล่าวแม้แต่น้อยว่ามันจะอันตรายถึงชีวิต ไอ้ไม้ยังคิดพาลไปถึงเพื่อนซี้อย่างไอ้ใจ ว่าเหตุไฉนจึงไม่ยอมมานอนในโบสถ์ด้วยกัน ตามคำทัดทานของผู้ใหญ่ติ

ทางด้านไอ้ใจ จูงรถมอไซด์ ห่างจากบ้านตัวเองไกลพอสมควร ก็สตาร์ทรถขับออกไปยังจุดหมายที่ป่าช้าเก่าท้ายหมู่บ้าน ระหว่างที่ขับรถไป ในใจก็คิดเอ็ดตัวเองที่ยอมรับงานแบบนี้ ทั้งเสี่ยงทั้งอันตรายไม่ปลอดภัยกับชีวิตตัวเอง ต้องฝืนใจปฏิเสธคำชักชวนจากไอ้ไม้ ที่จะให้ไปนอนในโบสถ์ เพื่อมาทำเรื่องผิดกฏหมาย จะให้ทำยังไงได้ ทางเลือกคนเรามันมีไม่มากนักนี่หว่า การรับจ้างส่งยาล็อตนี้ คงได้เห็นเงินเยอะกว่าเงินค่าจ้างของผู้ใหญ่ติเป็นไหนๆ แต่ลึกๆก็นึกสงสัยในใจว่า ทำไมต้องไปนอนที่โบสถ์ 3วัน 3 คืน หลังกลับจากป่าลำดวน ไม่ทันได้คลายสงสัย ไอ้ใจก็บิดมอไซด์ถึงป่าช้าเก่าท้ายหมู่บ้านพอดี

ไอ้ใจกุลีกุจอ คว้าห่อบางอย่างลงจากรถ พร้อมผิวปากส่งสัญญาณให้คู่ค้าออกมา แต่ไอ้ใจผิวปากส่งสัญญาณ หลายต่อหลายครั้ง คู่ค้ารายนั้นก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะโผล่มาซักที ไอ้ใจเริ่มใจไม่ดี นึกในใจว่า กูจะเอี้ยวรถกลับดีป่าววะ ยังไม่ทันได้ตัดสินใจ เสียงไอ้ไม้ทักขึ้นจากทางด้านหลัง

“ไอ้ใจ!!”

ไอ้ใจหันขวับพร้อมขานรับเสียงเรียกนั้น

พอหันกลับไป ดันไม่มีไอ้ไม้หรือใครยืนอยู่เลย ทั้งๆที่เสียงอยู่ใกล้ๆ เสียงอยู่ใกล้และชัดเจนขนาดนี้ ไม่มีทางหูฝาดแน่ๆ

ไอ้ใจปอดแหก ตัดสินใจทิ้งห่อของสำคัญ หันไปหามอไซต์ แต่มอไซต์กลับหายไปหน้าตาเฉย ไอ้ใจได้แต่ยืนงงในดงผี แต่แล้ว! มีเรื่องให้ต้องงงมากกว่า

เมื่อเส้นทางที่ขับรถเข้ามา กลายเป็นป่าหนาทึบ ทันใดนั้น! มีเสียงระฆังดังโหง่งเหง่งกังวาลไปทั่วทั้งป่า พร้อมกับเสียงหมาเจ้ากรรมที่พากันหอนขึ้นจนเสียงขรม เสียงอีกาบินผลึบผลับส่งเสียงร้องบนท้องฟ้า เหตุการณ์ในตอนนี้ พร้อมที่จะทำให้ไอ้ใจสติแตกได้ทุกเมื่อ ไอ้ใจเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์ ถือส่ายฉายไปมา ก่อนที่จะโทรหาไอ้ไม้ พอมองดูมุมซ้ายบนสุดของโทรศัพท์ ก็ไม่มีแม้แต่ขีดสัญญาณโทรศัพท์เลย ไอ้ใจได้แต่กดโทรออกย้ำๆเพื่อต่อสู้กับขีดสัญญาณที่ริบหรี่ สุดท้ายก็พ่ายแพ้อยู่ดี ไอ้ใจเริ่มกระวนกระวาย เสียงไอ้ไม้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ไอ้ใจ!”

“ไอ้ใจ!”

“ไอ้ใจ!”

“ไอ้ใจ!”

เสียงเรียกชื่อไอ้ใจซ้ำๆเป็นสิบๆครั้งอยู่อย่างนั้น ไอ้ใจเอามืออุดหูตัวเอง พร้อมตะโกนออกไป

“ไอ้ไม้ มึงอยู่ไหน!”

แทนคำตอบ เสียงเรียกของไอ้ไม้ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไอ้ใจทนไม่ไหว วิ่งหนีเข้าไปในป่าที่มืดสนิท ไม่รู้ทิศรู้ทาง วิ่งฝ่าไปทั่วจนเหยียบเข้ากับหนามแท่งใหญ่ ไอ้ใจทรุดลงนั่งกับพื้นเพื่อดึงหนามออก ยังไม่ทันจะลุกขึ้น สายตาก็เหลือบไปเห็นผู้เป็นแม่กำลังเดินหลังไวๆ ไปอีกทาง ไอ้ใจรีบตะโกนเรียก แต่ผู้เป็นแม่กลับรีบเดินเข้าป่าไปจนลับสายตา ไอ้ใจไม่รอช้า รีบพยุงตัวเองลุกขึ้นวิ่งกระเผกๆ ตามแม่ไป แต่แล้ว! กลับมีร่างใครบางคนยืนอยู่ไม่ไกล ไอ้ใจเอ่ยปากถามออกไป

“ใครน่ะ”

แทนคำตอบ ร่างใครคนนั้นก็วิ่งถลา พรวดพราดเข้ามาหาไอ้ใจโดยไม่ทันตั้งตัว ไอ้ใจหงายหลังล้มตึงทิ้งร่างลงกระแทกกับพื้น พลันร่างๆนั้น ก็ยืนคร่อมร่างไอ้ใจเอาไว้ ก่อนค่อยๆโน้มตัวลงมาใกล้ๆ แล้วพูดขึ้นว่า

“ไอ้ใจ นี่กูเอง”

มันคือเสียงของไอ้ไม้ ไอ้ใจทะลึ่งลุกพรวดขึ้นจนลืมเจ็บ ระคนดีใจที่ได้เจอเพื่อนยากในยามนี้ ไอ้ใจกำลังจะเอ่ยปากพูด ไอ้ไม้ก็ชิงตัดบทซะก่อน

“มึงตามกูมา”

ไอ้ไม้พูดจบ ก็เดินนำหน้า เป็นเชิงบอกว่าให้ไอ้ใจรีบตามมา ระหว่างที่เดินอยู่นั้น ไอ้ใจก็เอ่ยถามไอ้ไม้ออกไป

“มึงมาที่นี่ได้ยังไงวะ”

ไอ้ไม้หันกลับมาตอบแบบน้ำเสียงเรียบเฉย

“ไม่ต้องถามมาก ตามกูมาก็พอ”

ไอ้ใจจึงทำได้เพียงหุบปาก แล้วเดินตามไอ้ไม้ไปแต่โดยดี

สักพักใหญ่ เดินมาไกลแค่ไหนไม่รู้ แต่ไอ้ใจสังเกตุได้ถึงบางอย่างที่น่าสงสัย ยังไม่ทันได้คิดอะไร ไอ้ไม้ก็ก็พูดขึ้นมา

“ถึงแล้ว”

ไอ้ใจทำหน้างงปนตกใจ ว่าถึงแล้วคืออะไร ถึงที่ไหน ทั้งๆที่รอบๆมีแต่ป่า แม้ตอนนี้จะมืดแค่ไหน แต่ไอ้ใจก็มองออกว่า ไอ้ไม้กำลังยิ้มกริ่มด้วยความพอใจ ไอ้ใจโพล่งถามออกไป

“ถึงที่ไหนวะ ไหนทางออก”

ไอ้ไม้หัวเราะเสียงดัง ก่อนจะพูดขึ้น

“มึงก็มองดูดีๆสิ”

ไอ้ใจหันมองไปรอบๆ จนมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ไอ้ใจสะดุ้ง มันคือกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ชนิดหนึ่ง ใช่แล้ว! มันคือกลิ่นของดอกลำดวนแน่ๆ

“ป่าลำดวน มึงพากูมาป่าลำดวนทำไม”

ไอ้ใจหันรีหันขวางด้วยความระแวง ไอ้ไม้ได้แต่ยืนหัวเราะ ก่อนที่จะออกแรงถีบไอ้ใจลงไปตรงหลุม ไม่ทันตั้งตัวไอ้ใจปลิวไปตามแรงถีบของไอ้ไม้จนตกลงไปทั้งตัว ดีที่คว้ากิ่งไม้ไว้ได้ ทันใดนั้น ร่างของใครคนหนึ่งที่ไม่ใช่ร่างของไอ้ไม้ กำลังสาวเท้าเดินเข้ามา หวังจะถีบไอ้ใจให้ลงไปในหลมให้จงได้ ไอ้ใจมองเห็นร่างนั้นได้ถนัดตา ก่อนที่สติจะดับวูบลง

........................

ไอ้ใจค่อยๆปรือตาขึ้น ข้างๆกันนั้นมีไอ้ไม้ที่นอนสลืมสลืออยู่ ไอ้ใจสะกิดไอ้ไม้เป็นเชิงบอกให้ตื่น ไอ้ไม้งัวเงียตื่นขึ้น

ทั้งคู่ต้องตกใจกับภาพตรงหน้า!

ชาวบ้านมากหน้าหลายตา มาล้อมวงมองทั้งสองคนเป็นตาเดียว สักพักมีหลวงพ่อเดินฝ่าวงชาวบ้านเข้ามา

“เป็นยังไงล่ะ รอดตายมาได้เพราะนังเพ็ญนะ นังเพ็ญมันรับเคราะห์แทนพวกเอ็ง ส่วนเรื่องที่ทำผิดกฏหมาย หลวงพ่อกับผู้ใหญ่ติ เห็นสมควรว่าควรให้ตำรวจเค้าตัดสินนะ อ่ะแบมือมา “

หลวงพ่อพูดกับสองหนุ่มก่อนจะยื่นบางอย่างให้

“ต่อไปนี้คนในหมู่บ้านผางิ้วแห่งนี้ รวมถึงเอ็งสองคน ห้ามเอ่ยถึงชื่อนี้เด็ดขาด เพราะผีเจ้านางหลุดมาจากหลุมท่อนจันทน์แล้ว”

ไอ้ไม้กับไอ้ใจ ทำหน้าสงสัย ว่าอะไรคือหลุมท่อนจันทน์ ไอ้ใจทำท่าจะถาม แต่เหมือนรู้ว่าไอ้ใจจะถาม หลวงพ่อจึงชิงโพล่งตอบก่อน

“หลุมท่อนจันทน์ก็คือหลุมที่อยู่กลางดงลำดวน ที่พวกเอ็งไปถ่ายรูปนั่นแหละ ท่อนจันทน์ลงอาคมสะกดเจ้านางไว้ในหลุม แต่มีคนบางคนรอเวลาที่อาคมเสื่อมไปขุดท่อนจันทน์ออก เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง “

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ แม่ของไอ้ใจก็เดินปรี่เข้ามาหาหลวงพ่อกับผู้ใหญ่ติที่ยืนอยู่ขนาบข้าง.

“ผู้ใหญ่กับหลวงพ่อทำไมทำแบบนี้กับลูกฉัน รู้ว่าอันตราย แล้วทำไมให้ลูกฉันเข้าไปล่ะคะ”

‘ป้ารี’ แม่ของไอ้ใจชี้หน้าผู้ใหญ่ติกับหลวงพ่อด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะรีบเดินออกจากโบสถ์ไปด้วยความโกรธเคือง

ไอ้ใจยกมือไหว้หลวงพ่อกับผู้ใหญ่ติก่อนจะดึงไอ้ไม้ให้ลุกรีบตามผู้เป็นแม่ออกไปด้วย

แต่ก่อนจะพ้นประตูโบสถ์ ไอ้ใจกับไอ้ไม้ก็พร้อมใจกันคลี่ม้วนกระดาษที่หลวงพ่อยื่นให้ออกมาดู

ม้วนกระดาษแผ่นเล็กเผยให้เห็นอักษรลายมือหวัด เขียนด้วยตัวบรรจง ว่า

“ การเวก”

The end.



ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

แว่วเสียงการเวก (กั้งโกบ2)