MagGang.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์การใช้งานของคุณ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

กั้งโกบ 1

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 - 18:03 น.
AA 74

ยามย่ำเช้าลมหนาวหอบไอเย็นปกคลุมไปทั่วก้อนเมฆหนาบดบังแสงอาทิตย์จนหมดหมอกหนาจนมองเห็นระยะไกลได้เพียงลางๆซึ่งบ่งบอกถึงสภาพอากาศต้นเดือนมกราได้อย่างชัดเจน

ปีใหม่ผ่านพ้นไปแต่วิถีชีวิตของชาวบ้านตาดำๆในต่างจังหวัดยังคงเดิมเฉกเช่นแนมเหลียวตาคงและยายจันทร์4ชีวิตที่ดำเนินมาเป็นปกติอยู่เนืองๆมาหลายปี

จนกระทั่งในเช้าวันหนึ่งขณะที่แนมกับเหลียวกำลังช่วยกันทำกับข้าวอยู่ในบ้านก็มีรถกระบะคันหนึ่งมาจอดเทียบหน้าบ้านแนมจึงรีบเดินออกมาดู จึงเห็นว่าเป็นชายหญิงวัยกลางคนเดินลงมาจากรถพร้อมกับเด็กหญิง2คนแนมรู้ทันทีว่านั่นคือลุงชิดกับป้าสาย

“สวัสดีค่ะลุงสวัสดีค่ะป้า”

“สวัสดีแนมแล้วเหลียวกับตายายล่ะ”

ป้าสายทำท่าชะเง้อมองเข้าไปในบ้านก่อนหันไปมองหน้าลุงชิดลุงชิดก็พยักหน้าเป็นเชิงบอกอะไรสักอย่างกับป้าสาย

“ป้าสายกับลุงชิดมาตั้งไกลมีธุระอะไรด่วนเหรอคะทำไมไม่โทรมาก่อนล่ะคะหนูจะได้เตรียมกับข้าวไว้ด้วย”

“ไม่เป็นไรหรอกแนมพอดีป้ากับลุงมีธุระด่วนที่ต่างจังหวัดก็เลยอยากจะมาฝากก้อยกับแก้มไว้กับแนมก่อนน่ะคงไม่เป็นไรใช่มั้ยป้ากับลุงไปไม่นานหรอกแถวบ้านมีแต่คนยุ่งๆป้าก็ไม่กล้าไปรบกวนเค้า”

“เอ่อคือแนมขอถามพี่เหลียวก่อนได้มั้ยคะเดี๋ยวพี่เหลียวเค้าจะว่าเอา”

“ไม่ว่าหรอกคนกันเองทั้งนั้นเอาเป็นว่าตกลงเนาะนี่เค้าก็โทรตามแล้วเดี๋ยวป้ากับลุงไปก่อนนะก้อยกับแก้มมานี่สิลูก”

ป้าสายเรียกเด็กผู้หญิงวัย6 ขวบสองคนให้เข้ามาหาพร้อมแนะนำให้แนมรู้จักก่อนแนมก็ได้แต่ตอบตกลงแบบไม่ค่อยเต็มใจนักก่อนจะสังเกตเห็นสีหน้าที่กังวลและรอยยิ้มแห้งๆของลุงกับป้าก็นึกแปลกใจแต่แนมก็ไม่ได้ถามออกไปเพราะรู้ว่าลุงกับป้ากำลังรีบ หลังจากที่ลุงกับป้าขับรถออกไปแนมก็พาก้อยกับแก้มแนะนำให้คนในบ้านรู้จักพอเหลียวได้เห็นเด็กทั้งสองคนก็ทำท่าตกใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเหลียวเดินไปดึงแขนแนมแล้วปลีกตัวไปหลังบ้าน

“ครั้งแรกที่เห็นเด็กสองคนนั้นพี่ก็ขนลุกแปลกๆแล้วจะรับฝากอะไรใครทำไมไม่ถามพี่ก่อน”

เหลียวพูดเชิงบ่นว่าแนม

แนมได้แต่ทำหน้าหงอยเพราะน้อยครั้งที่จะโดนพี่ชายเอ็ดตะโร

“ก็ยังไม่ทันได้ถามอะไรป้ากับลุงก็ชิ่งหนีไปก่อนแล้ว”

เหลียวถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมเหลือบมองเด็กสองคนนั้น

“คงไม่มีอะไรหรอกพี่เหลียวพี่คงคิดมากไปเองแค่เด็กสองคนเอง”

แนมได้แต่พูดปลอบใจแต่ในใจลึกๆแนมเองก็แอบหวั่นใจว่าอาจมีอะไรแปลกๆตามที่พี่ชายบอกเพราะพี่ชายเป็นคนมีสัมผัสพิเศษมาตั้งแต่เด็กๆ

สองพี่น้องจึงพาหลานที่ไม่เต็มใจรับเชิญไปทานข้าวเช้าพร้อมกันกับยายส่วนตาไม่สบายนอนอยู่ในห้องเป็นหน้าที่ของแนมที่ต้องเข้าไปดูแล

ตกดึกคืนหนึ่งแนมลุกไปเข้าห้องน้ำก่อนจะลุกไปก็ได้ชายตาชำเลืองมองเด็กสองคนที่นอนอยู่ข้างๆยายที่หลับสนิทเด็กสองคนลืมตามองดูแนมจนแนมสะดุ้งตกใจก่อนจะรีบลุกไปเข้าห้องน้ำ

ก่อนจะถึงห้องน้ำแนมต้องเดินผ่านโถงกลางบ้านไฟจากถนนทำให้แนมพอมองเห็นทางเดินได้ทันใดนั้นแนมก็เห็นเด็กสองคนที่นอนอยู่ในห้องเมื่อครู่มายืนแหงนหน้ามองขื่ออยู่กลางบ้านท่ามกลางความมืดแนมตกใจก่อนจะโพล่งถามออกไป

“ทำอะไรกันน่ะ”

แทนคำตอบเด็กทั้งสองคนหันมายิ้มให้แนมแล้วชี้นิ้วขึ้นไปบนขื่อกลางบ้านแนมจึงมองตามขึ้นไปมองเห็นเป็นร่างของชายคนหนึ่งแขวนคอห้อยโตงเตง

แนมกรีดร้องด้วยความตกใจจนคนในบ้านตื่นลุกออกมาดู

“แนมแนมเป็นอะไร”

เหลียวพูดพลางตบที่ไหล่แนม

แนมชี้นิ้วไปบนขื่อบ้านแต่ว่ากลับไม่มีร่างชายคนนั้นอยู่ตรงนั้นแล้วพร้อมกันนั้นเด็กสองคนที่ยืนอยู่ก็ไม่มีแล้วเช่นกันสร้างความงงงวยให้กับแนมเป็นอย่างมาก

-รุ่งเช้า-

“ยายพี่เหลียวแนมขอไปอยู่ที่วัดก่อนได้มั้ยเจอเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วแนมกลัวก้อยกับแก้ม”

“งั้นยายไปอยู่เป็นเพื่อนก็ได้ไปนุ่งขาวห่มขาวที่วัดสักสองสามวันเผื่อจะดีขึ้น”

ยายลูบแขนแนมเป็นเชิงปลอบ

เหลียวเห็นสีหน้าน้องสาวไม่สู้ดีจึงพูดขึ้นบ้าง

“เดี๋ยวทางนี้พี่ดูแลเองไม่ต้องห่วง”

เมื่อแนมกับยายไปที่วัดในบ้านจึงเหลือแค่เหลียวตาคงกับเด็กสองคนในวันนั้นเหลียวพยายามโทรหาลุงชิดกับป้าสายหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่มีใครรับสาย

ทางด้านแนมกับยายก็ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้หลวงพ่อฟังหลวงพ่อทำหน้าตกใจแล้ววานให้เด็กวัดไปตามป้าเพ็ญที่อาศัยอยู่บ้านท้ายวัดกับญาติให้มาหาไม่นานป้าเพ็ญก็เดินเข้ามาในโบสถ์หลวงพ่อจึงเล่าเรื่องที่แนมเจอมาเมื่อคืนให้ป้าเพ็ญฟังป้าเพ็ญตกใจพูดเสียงดังลั่น

“มันตามกูมาแล้วมันตามกูมาแล้ว”

ทั้งแนมและยายต่างตกใจว่าป้าเพ็ญเป็นอะไรหลวงพ่อจึงพูดกล่อมให้ป้าเพ็ญสงบลง

ทางด้านเหลียวหลังจากพยายามโทรหาลุงชิดกับป้าสายหลายต่อหลายครั้งจนล้มเลิกความตั้งใจ แต่แล้ว!! กลับมีสายเรียกเข้าจากลุงชิดเหลียวกดรับสายทันที และทันทีที่ได้ยินประโยคแรกจากลุงเหลียวถึงกับหน้าชาเข่าทรุดจนต้องนั่งลงกับพื้นพอตั้งสติได้เหลียวรีบขับรถออกไปที่วัดทันที

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงวัดเจอแนมกับยายหลวงพ่อและป้าเพ็ญกำลังเดินออกมาจากโบสถ์พอดี เหลียวก็รีบปรี่เข้าไปหาด้วยหน้าตาตื่น

“อ้าว! พี่เหลียวเป็นอะไรหรอพี่”

แนมโพล่งถามออกไปด้วยความเป็นห่วงปนตกใจ

“ลุงโทรมาบอกว่าป้าสายผูกคอตาย!!”

รู้ดังนั้นป้าเพ็ญถึงกับลมจับหมดสติ เหลียวจึงรีบอุ้มป้าเพ็ญไปปฐมพยาบาลในศาลา

ขณะนั้นเองแนมฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเหลียวปล่อยให้ตาคงอยู่ตามลำพังกับเด็กสองคนจึงทักถามไป เหลียวเองก็ตกใจว่าตนลืมคิดไป จึงวานให้แนมกับยายดูแลป้าเพ็ญต่อ เหลียวกราบลาหลวงพ่อแล้วรีบคร่อมรถขับกลับบ้านทันที

ตลอดเส้นทางที่กลับบ้าน คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเหลียวตลอดเวลา ว่าเด็กสองคนนั้นเป็นคนหรืออะไรกันแน่ ลุงชิดกับป้าสายทำไมต้องพาหลานสองคนมาทิ้งไว้แล้วหนีไป และทำไมป้าสายต้องผูกคอตาย ยังไม่ทันคิดอะไรต่อ เหลียวก็มาถึงบ้านพอดี

ทันทีที่เหลียวลงจากรถ บรรยากาศรอบบ้านดูวังเวงแปลกๆ ตอนออกไปเหลียวไม่ได้เปิดไฟทิ้งไว้ จึงทำให้ข้างในบ้านดูน่ากลัว เหลียวสลัดความคิดพวกนั้นออกจากหัวก่อนจะตั้งสติแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

“ตาตาครับก้อยแก้มทำไรกันอยู่ทำไมไม่เปิดไฟ”

ทุกอย่างเงียบ ไม่มีใครขานรับเสียงของเหลียว

เหลียวจึงค่อยๆเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน และทันทีที่เหลียวเปิดไฟ ภาพที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เหลียวตกใจสุดขีด!!

ทางแนมกับยายที่ปฐมพยาบาลป้าเพ็ญจนฟื้น ตอนนี้มีเพียงแนมยายจันทร์และป้าเพ็ญเท่านั้น เพราะหลวงพ่อปลีกตัวไปนานแล้ว

“ป้าเพ็ญคะทำไมป้าถึงตกใจจนเป็นลมขนาดนั้นล่ะคะ”

แนมเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้

ป้าเพ็ญไม่ยอมบอกเล่าใดๆได้แต่ส่ายหน้าไปมา และด้วยบรรยากาศที่มืดสนิทกับเสียงลมหวีดหวิวจนน่าขนลุกยิ่งทำให้ป้าเพ็ญกลัวมาก

“เพ็ญเอ้ยแกก็เล่าๆมาเถอะจะได้รู้เรื่องกันซักที”

ยายจันทร์พูดเชิงขอร้องป้าเพ็ญ

ป้าเพ็ญถอนหายใจก่อนที่จะเล่าความจริงที่น่ากลัวบางอย่างให้แนมและยายจันทร์ได้รับฟัง


ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

กั้งโกบ 1